از گذشته های بسیار دور خانه برای انسان چیزی بیش از سرپناه بوده و جنبه های معنوی در همة مراحل ساخت خانه تا استقرار در آن 

و استفاده از آن به طور کامل پیدا است. اما در عصر کنونی غفلت از نیازهای کیفی و روانی استفاده کنندگان و توجه اقتصادی به تنهایی و 

تأکید بر ویژگیهای سرپناهی در امر خانه سازی، باعث کمرنگ شدن نقش خانه در هویت بخشی به انسان شده است، تاآنجاکه یکی از 

موضوعهای بی اهمیت در بیشتر برنامه ها و طرحهای مرتبط با مسکن، مباحث کیفی و بویژه تأثیر ارزشهای فرهنگی در ساخت و بهره برداری 

از آن است که منجر به بی هویتی معماری میشود. برای چیره شدن بر این بی هویتی باید چاره ای اندیشید.

بهره گیری از تجربه های ارزندة نیاکان در امر خانه سازی های باهویت- که امروزخانة ایرانیاش می خوانیم – میتواند در کاهش این 

ضایعه کمک کند.